Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Της καραμέλας

Απ' την νύχτα μου, κρατάω αυτό:


Η Litsa Sxiza κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.

www.youtube.com
Στίχοι: Φώντας Θεοδώρου Μουσική: Τριαντάφυλλος Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Θεοδωρίδου Πόσα δεν ξέρεις για 'μένα ακόμη και πόσα πρέπει να σου πω να σχηματίσεις για...

· · · 3 ώρες πριν ·

  • Αυτό αρέσει στο χρήστη Litsa Sxiza και σε 3 ακόμη.

    • Kateirina Noima Ποτέ κανένας μας, δεν προλαβαίνει Λίτσα μου να πει στον άλλον τα πάντα για τον εαυτό του, ακόμα και να το θέλει! Ο χρόνος τρέχει και τα πολλά λόγια είναι φτώχεια! Αρκεί να μιλούν τα μάτια, οι καρδιές, οι ρυτίδες, τ' αγγίγματα, ακόμα και τα σκουντήγματα, όταν είναι μ' αγάπη! Πού 'ν 'την όμως, που την κάναμε όλοι μας καραμέλα;
      2 ώρες πριν ·
και μετά, βρήκα αυτό το ωραίο με τις καραμέλες, κείμενο:


Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ!!!
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼόσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»

Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

ΚΑΛΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ...

· ·

Άλλους μας σπουδάζει η ίδια η ζωή και άλλους τα βιβλία. Πάντα προτιμούσα τα βιβλία. Μπορεί να κλάψεις μόνο, έστω,  στην καλύτερη, απ' την αρχή και όσο το διαβάζεις. Μετά μπαίνει στο ράφι. Οι στιγμές μας, ακόμα κι αν κλειδωθούν γραμμένες σ' ένα βιβλίο, πάντα έξω θα' ναι. Ελεύθερες και μαζί μας, να μας τραβούν απ' τα μαλλιά, για να σωθούν, να μην πνιγούν...

................

Ξημερώνει. Δεν θέλω να εμφανιστώ τώρα στο Φεις, να το πω στα παιδιά.
Φίλοι μου είναι, ναι... μα, εδώ είμαστε κουμπάκια. Οι τρύπες μπάσανε ή ξεχειλώσανε. Η δε χωράμε ή κολυμπάμε. Ή και ανάποδα.  Ναι, κι αυτό γίνεται. Όπως και η γη που γυρίζει και κανένας μας δεν καταλαβαίνει τίποτα!
Είναι όλα, τόσο ζαλισμένα γύρω μου...Μπερδεμένα κουβάρια... Φτηνοί και μάταιοι κόμποι από χέρια ανθρώπων κι όχι Θεού, που είναι και τα ίδια ροζιασμένα και πληγωμένα... Απορώ. Πώς μπορούν; Πόσο μεθυσμένα μπορούν να γίνουν δυο χέρια, ώστε να χορεύουν με τόση κακία; Πόσο πολύ μπορεί να έχουν πιει, ώστε να φτάσει στα πάνω άκρα αυτή η κακία; Πόσο;
Όχι, εγώ δεν πίνω εδώ και μια δεκαετία. Ούτε να το μυρίσω. Το μίσησα για δικούς μου λόγους. Από τότε βλέπω καθαρά αλήθειες που κρύβουν οι άλλοι, ενώ εύκολα ξεστομίζω τις δικές μου.
Αν έπινα απόψε, η γη θα με είχε εκτοπείσει. Χάθηκε για ώρες το κέντρο βάρους μου. Εδώ, σ' αυτή τη νέα κρυφή γωνιά, βρήκα ένα στήλο να πιαστώ.
Ακροβατώ. Πλησιάζει η Δευτέρα. Η βόλτα με την φίλη και συμμαθήτριά μου στο παρελθόν, με μπλόκαρε...
Ίσως δεν έπρεπε να βγω απόψε.
Πονάνε τα δόντια μου.
Κατειρήνα, δεν έχει καραμέλες αύριο!
Υπόσχεσαι;